و اگر فقير است فقر را زينت خود مىداند ، و به مذلّت طمع خود را ضايع نمىگرداند ، و با قدر بر انتقام عفو مىفرمايد ، و طاعت خدا مىكند ، و خيرخواه مسلمانان است ، و مردانه از شهوت‌ها مىگذرد ، و باوجود رغبت به معاصى ورع و پرهيزكارى مىنمايد ، و در جهاد كردن حريص است ، و چون به نماز مىايستد دلش مشغول خداست ، و در سختيها صبر مىكند ، و از فتنه‌ها زود از جا بدر نمىآيد ، و در مكروهات شكيبائى دارد ، و در نعمتها شكر مىنمايد ، و غيبت نمىكند ، و تكبّر نمىنمايد ، و با خويشان بدى نمىكند . و در نيكيها سستى نمىورزد ، و كج خلق و درشت‌خو نيست چشمش بر او پيشى نمىگيرد ، و تا رضاى خدا را در نظر كردن نداند نظر نمىكند ، و شكمش او را به فضيحت نمىاندازد كه براى شكم مرتكب حرام شود ، و در دنيا و آخرت رسوا شود ، و فرجش بر او غالب نمىشود كه او را به حرام اندازد ، و حسد مردم را نمىبرد ، و او را تعيير و سرزنش مىكند ، و او كسى را بر بلائى يا گناهى سرزنش نمىكند ، و اسراف نمىكند ، و مظلومان را يارى مىنمايد ، و بر مسكينان رحم مىكند ، خود را به تعب و مردم را به راحت مىدارد ، و به عزّتهاى دنيا رغبت نمىنمايد ، و از مذلّت دنيا جزع و بيتابى نمىكند ، و مردم همه در كارى چندند و او پيوسته در غم خود و كار خود است ، در عملش نقصى مشاهده نمىشود ، و در رأيش سستى نمىباشد ، دينش را ضايع نمىكند ، هركه از او مشورت مىكند او را به خير راهنمائى مىكند ، و مساعدت و همراهى مىكند با هركه از او يارى طلبد ، و از فحش و بىخردى كناره مىكند « 1 » . و به سند معتبر منقول است كه حضرت امير المؤمنين عليه السّلام از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله

--> ( 1 ) بحار الانوار 67 / 271 - 272 ح 3 .